10 Mayıs 2007

Hayat, Silgi ve Ben

Sharing Memories 2
Önce doğduğum evi yıktılar,
Sonra ilkokulum taşındı,
Derken babamı aldı derin sessizlik,
Dedem, babaannem çok beklemedi ardından,
Diğer eş dost derken silinen hayatımdan,
En değerli yıllarım olan ergenliğim silindi
Değiştirilen bir isim tabelasında çok sevdiğim lisemin.

Hayat almış silgisini eline siliyor geçmişimi
Sanki yeterince sayfası yokmuş gibi benim için de,
Yer açıyor geleceğime...

Silemez ama...
Nasıl silecek annemin hala anlattığı 4 yaş muzurluklarımı?
Nasıl silecek babamın kucağında ettiğimiz sohbetleri,
Koyu Galatasaraylı olmamıza rağmen ilk defa beni götürdüğü Beşiktaş-Fener maçındaki heyecanımı?
Nasıl silebilir ki üzerinde zıpladığımız,
Karın ağrıları içinde güldüğümüz,
Ağlayacak omuz bulmanın en kolay olduğu o ortaokul-lise sıralarını..?
Nasıl silebilir ki..?

Yıkılan binalar gider yenileri gelir,
Evler satılır, insanlar ölür ama anılar hep kalır.
Bize kalan sadece hatırlardır bu hayatta
Hani kıymetini hiç bilmediğimiz o yıllardan, ve hiç bilemeyeceğimiz.

Yaşam devam ediyor ya varsın silinsin geçmiş,
Yenisini yaparım ben de ne olacak?
Hem de daha sağlam ve daha büyük.
O siler ben yazarım, kalem bende nasılsa.
Temiz sayfalara yeniden yazarım geleceği, daha güzelini.
Gün gelir fani bedenimiz de silinir belki kim bilir!
Yinede yaşadıklarımızla izimiz kalır elbet bu dünyada.

Satın, alın, yıkın geçin istediğiniz herşeyi geçmişime ait,
Ama yüreğiniz yetmez benden anılarımı almaya,
Beni ben yapan anılarımı...

* * *
Yaşamak, geçmişten ders alıp anı tecrübe etmek ve geleceğe ilerlemektir. Geçmişe takılıp onu yeniden yaşamaya çalışanlar bugünü ve yarını da ellerinden kaçırırlar. Bunları göz önünde bulundursam da bizi biz yapan çok önemli bir etkenin anılarımız olduğunu biliyorum. Bu yazıyı da anılarıma verdiğim değer hassasiyetiyle yazdım.
* * *

picture: Jens Hoffmann